De Leukste Taarten: maak je zelf

De leukste taarten

Maak je zelf!

Taart & Trends 2010 zaterdag

Op de tweede dag van Taart&Trends is Karen over de beurs gewandeld, daarop heeft ze voor ons haar ervaring omgezet in digitaal schrift….

Taart & Trends, zaterdag 9 oktober 2010

“Hoi ik ben Mamakaat van het forum!” Zo stel ik mezelf voor aan Pooh op de zaterdag van de T&T. Het is al 3 uur geweest en ik kan eindelijk voorbij de eerste rij kijken en de naamkaartjes lezen van alle standdames. En zo heb ik “Pooh” Yvette dus…gevonden.
“Ahhh Mamakaat, wat goed dat je je even voor komt stellen en ik hoopte al dat ik je zou zien want ik wilde je vragen of je misschien zin had om wat te schrijven over vandaag? Als review.” Ze licht nog wat meer toe en ik probeer me ondertussen een houding te geven. Wat leuk dat ze aan me denkt. Ben eigenlijk best wel gevleid. En ik doe het graag. Maar ik heb helemaal niet zo goed opgelet vandaag….Ik bedoel ik kan wel kantjes vol schrijven over de kraampjes met al die prachtige spullen, maar ik denk niet dat het jullie erg veel interesseert dat ik minstens een kwartier heb getwijfeld of ik nou de nummer 1 of de nummer 3 baby van first impressions wilde kopen.
Gelukkig heeft Pooh een hoop vragen voor me om over na te denken en die belooft ze me te mailen, dus komt het vast wel goed met dat verhaal.
Maar ik heb vooralsnog 2 uur te gaan. Dus ik zet om 15.00 uur mijn review-ogen en oren aan en ga “aan het werk.”
Ow wacht, ik ben hier niet alleen. Ik ben samen met mijn lieve Amerikaanse vriendin. Zij houdt ook erg van taarten maken…en muffins…en cupcakes…en cheesecakes. Ah daar is ze. Ze is haar spullen van “Deleukstetaartenshop” aan het afrekenen. Dat hebben ze slim gedaan. Je kan bij al hun kraampjes spulletjes verzamelen, en die stoppen ze dan voor je in een tas en je krijgt een nummertje mee. Zo kun je aan het einde van de middag jouw tas afrekenen en naar huis. Handig systeem. Zeker voor zo’n grote stand.
Ik vertel haar van mijn review plannen en we besluiten om op de tribune te gaan zitten met een drankje, voor de prijsuitreiking van de taartenwedstrijd begint. Dan kunnen we het goed horen en zien als het zover is.
Vanaf de tribune bekijk je de hele zaal. Het zijn eigenlijk 2 grote gymzalen aan elkaar. Het is al veel minder druk dan toen we binnenkwamen.
Ik was toen nog niet bekomen van onze ongelooflijke mazzel bij het parkeren. We arriveerden rond half 12 bij het complex en een verkeersagent stuurde iedereen voor ons naar een naastgelegen woonwijk om te parkeren en net toen wij aan de beurt waren reed er achter de agent een mevrouw weg. En mocht ik mooi parkeren. Precies voor de ingang. Dat beloofde wat. Voor ons dan…niet voor al die mensen die nog aan het zoeken waren…

Bij binnenkomst kaartje kopen, stempel en de vloer op. Ik word een beetje overweldigd door de drukte. Niet dat het dringen is ofzo. Ook mijn vriendin is even uit balans. We besluiten om te acclimatiseren en dus even “casual” langs de eerste kraampjes te lopen. Al gauw spotten we de taarten. De een nog mooier dan de ander. Alles staat in een lange rij en we kunnen niet zien van wie wat is of wat voor taart het is. Ook de categorien zijn niet duidelijk, Al maakt mij dat niet zo uit. Ik wil toch alleen maar taarten kijken.
Een organistatie-mevrouw hoort ons engels praten en legt ons even kort uit wat de categorien zijn, in het engels. Lief hoor. Na een uurtje hebben we de meeste stands wel even kort gezien. Alle bekende webshops zijn aanwezig en helaas hebben ze allemaal wel een beetje dezelfde spulletjes. Neemt niet weg dat het leuk is om alles te zien in het echt! Ik word er alleen maar hebberiger van. De Engelse stand van Frankly Sweet heeft wel wat onbekende rollers. Die steek ik dus mooi in mijn tas. Ik ben blij dat ik van tevoren een vast cash bedrag gepind heb. Kan ik niet over de schreef gaan! Al kun je bij een aantal stands ook pinnen.
De maagjes beginnen te knorren en we gaan op zoek naar een cupcake stand…of een taart proef stand…maar die zijn nergens te vinden. Later horen wel wel bij de demonstratrices dat al hun gemaakte heerlijkheden opgegeten mochten worden, maar dat niemand het deed. Ze zien er ook zo mooi uit als display…daar durven we niet aan te komen verdedig ik ons…de bezoekers. Misschien toch maar een bordje met “proef zelf” de volgende keer?

Tijd voor de lunch. We zijn niet de enigen die er zo over denken. Er staat een rij in de sportkantine waar we zeker 20 minuten in hebben gestaan. Broodje gezond is op. Dan blijft over, een broodje ham/kaas, kroket, frikandel, friet, hamburger of een tosti. Nou vind ik dat superlekker, maar ik heb toch graag de keus uit iets gezondere dingen. Zou een puntje kunnen zijn voor volgend jaar misschien.
Na het eten zijn we er helemaal klaar voor. Weer duiken we de drukte in. Het is heel gezellig en gemoedelijk, maar wel een tikkeltje chaotisch. We blijven een beetje hangen in de winkeltjes. Er zijn wel enkele tafels waar miniworkshops gegeven worden, maar ik ben nergens blijven staan om te kijken. Beetje raar gevoel over. Die mensen hebben betaald voor hun miniworkshop en ik zit er met mijn neus op om mee te kijken. Leek bijna onbeleefd. Dus liepen we door.
In een hoekje zien we een tafel waar het helemaal niet zo druk is. Eetbare klei. Ik kijk wel, maar ik denk tegelijkertijd dat klei me niet echt uitnodigt om te eten. Dat had ik wel heel leuk gevonden als ik 10 was.
Aan het einde van de middag is het een stuk rustiger. Bij de dames van de leukste taarten maken we een praatje. Ik krijg een hoop informatie over royal icing in de hoek en ik krijg de tijd voor al mijn vragen. Dat trekt dus weer wat mensen naar de kraam. Altijd leuk zo’n soort “Tell Sell live” over spuitzakken en mondjes.

En dan is het tijd voor de prijsuitreiking. We zitten met onze volle tassen op de tribune, net boven de taarten en de presentatoren beginnen met hun praatje. Helaas horen we er niks van. Alleen de winnaars namen. En het applaus dat erbij hoort. Jammer. De hele prijsuitreiking gaat een beetje langs iedereen heen, op het kluitje mensen na dat om het podiumpje staat. Het is ook wel lastig. Je kan de microfoon halverwege de zaal al niet meer horen. Zo hebben we ook een aantal loterijen gemist. En wie weet wat voor belangrijke mededelingen. Wat mij betreft is dat echt aandachtspunt nummer 1 voor volgend jaar. Speakers in elke hoek. En een groter podium voor de winnaars, want ze komen er maar karig af zo in het hoekje. Zeker als je ziet wat voor werk erin zit! Daar mogen ze best wel even voor in het zonnetje gezet worden toch!
Tussendoor nog even een praatje met Monica en Saskia Kuhne. De lieve dames, maar heeel irritant, prachtige taarten maken en dan nog zo slank zijn…Dat is gewoon niet eerlijk hoor!
En dan komt het meest leuke moment van de hele dag! Het aansnijden van de taarten!! Die wij vervolgens mogen gaan proeven. Zo en dat alleen al is een reden om gewoon niet te lunchen van tevoren.(En om volgend jaar weer te komen) Ik heb 4! Stukken cake op. Waarvan 2 stukken imponerende megaworteltaart van Pooh en Glamour. Ik vond hem heer-lijk! Ook de winnende smaak, witte chocolade met verse frambozen en walnoten was lekker.(verbeter me als ik iets mis) En als laatste had een stukje met gesmolten marsen….tja daar maak je me wel blij mee. Sowieso om met je bordje in de rij te staan om te mogen proeven. Walhalla!
Dit was mijn eerste beurs en zeker niet mijn laatste. Ik heb zoveel bekende koppies gezien. Die ken ik dan vast van het forum. Er zullen waarschijnlijk veel forummers geweest zijn. Volgende keer dan toch maar een naamkaartje en die roos tussen mijn tanden terwijl ik het clublied zing haha!

Een lekkere dag vol chaos en mooie spulletjes. Ik was erg jaloers op de taarten. Ik realiseer me zeker nu ik ze live heb gezien dat ik nog veel moet leren.
Thuis ben ik ’s avonds meteen naar de T&T site gegaan om te kijken of er al foto’s op stonden. Die kon ik niet vinden, wel vond ik een plattegrond van de beurs. Ik zag de stands, het podium, de toiletten, de demonstratieruimte….de demonstratieruimte?? .... Het is even stil in mijn hoofd…...
Noujaaaaa helemaal niet gezien of geweten. Ik voel me helemaal een muts. Heb meteen mijn vriendin gebeld en haar verteld dat we een complete zaal gemist hebben! Beetje beteuterd staar ik naar mijn scherm. Wat zonde.
Daar kan ik jullie dus helaas niets over vertellen…De volgende keer zal ik beter voorbereid te werk gaan. Ik vond het een hele leuke beurs. Al denk ik wel dat de organisatie niet zoveel mensen had verwacht. Wat een goed teken is natuurlijk. Misschien dan toch naar een grotere zaal de volgende keer. Waar je de winkels misschien iets meer kan scheiden van de workshops en demonstraties. Waar de taarten wat meer in de spotlights kunnen staan, alsmede hun maaksters/makers. En waar we elkaar allemaal weer zien om te leren en te inspireren! Taart & Trends naar de jaarbeurs!??!! Ik ben voor!

Hiernaast de foto van Anneke, zij won op deze beurs de 1e prijs in de categorie ‘toppers’.